Afmælisdansinn

Ég var að finna þetta litla vídjó. Afmælisdrengurinn fílar greinilega tónlistina hjá Erlu nágranna og dillir sér í takt. Afmælisveislan rétt að hefjast og hann í sínu fínasta pússi. Reyndar rifinn úr því og settur í sumarlegri galla en þetta var frábær dagur.

Símatími...

Oddrún gisti hjá okkur og hann var ógurlega hrifinn af því að finna hana í bóli inn í litla herberginu. Við sátum og fengum okkur morgunmat og þá stakk hann af og henti sér upp í rúm að kúra. Honum til mikillar ánægju fann hann símann hennar. Töfragræjur miklar, og hann er löngu búinn að læra að manúvera snertiskjáinn á símanum mínum og er mjög pro þar sem hann heldur símanum upp að eyranu meðan hann hleypur um og talar mikið.

Takið eftir því í lok vídjósins, þá lýsist síminn upp og honum verður agalega mikið niðri fyrir. Hægt rennur upp fyrir mömmunni að hann er að hringja eitthvað, og finnst einsog að mörgum á kontaklista litlu systur muni finnast miður gaman að fá upphringingu frá barni klukkan sjö.... Og stekk því á hann og kippi af honum símanum. Það vill svo skemmtilega til að hann hringdi bara í mig, og vakti því bara pabba sinn í næsta herbergi sem fannst við lítið fyndin og trúði því tæplega að þetta væri óvart.

Hilmar hjálpar til við þrifin

Ryksugan hefur alltaf verið í miklu uppáhaldi. Stundum hefur hann verið pínu hræddur, þegar honum tekst að kveikja á henni óvænt og stekkur hæð sína og felur sig bak við eitthvað. Nú þykist hann orðinn öflugur og vill fá að stjórna græjunni sjalfur. Okkur finnst það ljómandi að hann er svona iðinn við að ryksuga og sópa, og hann má alveg halda því áfram....

Heilsárs!

Það er eitthvað hálfótrúlegt að heilt ár sé liðið frá því að þessi litli gaur spratt í heiminn, krumpaður með titrandi vör. Í gær héldum við veislu honum til heiðurs, og á einhvern undarlegan máta var næstum eins og hann væri meðvitaður um að dagurinn væri helgaður honum, að allt þetta fólk væri í heimsókn til að fagna honum; drengurinn, sem allajafna rífur allt sem ekki er bundið fast við höfuðið á honum samstundis af sér, leyfði þessari glæsilegu flaueliskórónu að sitja tímunum saman, svo áreynslulaust var það raunar að fólk hafði orð á því. Sem er skemmtilegt því við vitum vel að þetta er ekki tilfellið aðra daga.

En hann hljóp og skemmti sér, hamingjusamari en ský í buxum. Kátínan yfir öllu nýja dótinu fór ekki framhjá neinum, og litli kúturinn sem okkur finnst vera nýbúinn að átta sig á því að það virkar ekki að ýta sér bara afturábak (því þá endar maður bara fastur úti í horni) hoppaði og skoppaði um garðinn og elti börnin um í leikjum og gleði.

Þetta var góður dagur og margir góðir gestir.

Það var þó öllu leiðinlegra að föður afmælisbarnsins skuli hafa sést yfir allar myndavélarnar á heimilinu — sem þó eru nokkrar — á jafn afdrifaríkan hátt og raun bar vitni. Einhverjar myndir voru teknar, en alls ekki nóg. Þetta myndskeið er frá morgni afmælisdagsins sjálfs, föstudagsins 29. apríl. Gjöfin er frá ömmu og afa í Markholti.

datt!!

Lasinn

Það er ekki alltaf tekið út með sældinni að vera svona lítill og viðkvæmur. Hilmar hefur náð sér í flestar þær pestir sem honum hafa staðið til boða undanfarnar vikur. Við segjum að þetta sé leikskólinn, en tilfellið er að hann varð fyrst svona veikur nokkrum dögum áður en hann byrjaði á leikskólanum: nóttina eftir að ég varð þrítugur, nánar til tekið.

Nú er hann með augnsýkingu sem kemur í kjölfar langvarandi kvefpestar. Á jákvæðu nótunum þá náði hann heilli viku á leikskólanum (í síðustu viku) og fékk að láta á það reyna að sofa fyrri lúrinn sinn þar upp frá, og vakna upp við pedagóga og pedagógmeðhjálpara þar, í stað þess að koma beint í fangið á mömmu og pabba.

Það ferli gekk hinsvegar allt vonum framar, og þó við foreldrarnir höfum séð örlítinn mun á honum, þá virtist hann nokkuð sáttur við að láta leikskólakennara og fóstrur á Grænubauninni sjá alfarið um sig í þessa tíma fyrir hádegi. Auk þess hafði hann víst líka gaman af hinum börnunum og er rétt að læra að leika sér við þau.

Barn eltir ryksugu yfir stofugólf með lestarteina á milli tannanna

Hér er Hilmar orðinn rólegri yfir hávaðaröskun ryksugunnar. Það er ekki langt síðan hann brást ókvæða við þegar hún fór í gang, hvort heldur sem hann kveikti á henni sjálfur eða einhver annar gerði það fyrir hann, og skreið hratt í burtu.
Í dag eltir hann ryksuguna, og hann gerir að meira og minna gangandi.

Það er bæði skemmtilegt og hálfskelfilegt að fylgast með hvað þetta gerist hratt. Hann hefur verið veikur ansi mikið það sem af er þessum mánuði, og það hefur kannski örlítið brugðið hulu fyrir augu okkar foreldranna yfir því hvað hann hefur tekið miklum framförum. Hvort sem að er þessi heila vika á leikskólanum eða bara tímabilið, þá hefur svo margt gerst undanfarið að maður er hættur að hafa tölu á því, og kannski farinn að taka því sem full sjálfsögðu á stundum.

Orðin sem bætast í orðaforðann — sem öll eru hálf-hálf ennþá; „ammammammamamamamamm“ verður þannig snarlega að „mamma“ í huga foreldranna, „mmmabbappa“ að pabba, og „daah-tah“ getur bæði merkt „pabbi“ og „datt“, „þetta“ eða „Odda“, allt eftir þeim aðstæðum sem „orðin“ fá að falla — skrefin sem bætast við göngutúranna og nýr og bættur skilningur á umhverfi, aðstæðum og virkni hluta. Allt er þetta eitthvað sem auðveldlega skreppur saman við þann fjölda nýrra hluta sem bætist við á hverjum degi, svo eitt fellur í skugga annars uns allt rennur saman í eitt yfirheiti, regnhlífarhugtak: framfarir.

Og það er nákvæmlega það sem við fáum að upplifa í hans fari, örlítið meira með hverjum deginum sem líður: Framfarir.